Tusse Limburgs grens en Maas verschole,
lit ons durpke ien ’t Brabants land,
stillekes hiel zacht te droeme,
tusse hei, bos en waterkant.

Refrein
Ja, dat is mien durpke Mûszès,
’t moist ien hiel ons Brabants land.
Ja, dat is mien durpke Mûszès,
’t moist van allemoal.

Sommers bloast de wiend dur ’t kore,
koeie graze, loeie ien de wei,
altied huurde veugelkes fluite,
nève de Maas ien bos en hei.

Grote schepe ziede doar vare,
stoer vurbej ons durpke Mûszès,
ranke beutjes speulevare,
op ’t rimpelend golvenspel.

Ja, zo lit ons Brabantse durpke,
stil en blej ien Gods natuur,
altied zal ik an ow denke,
elke dag en ieder uur.

———–
Tekst en muziek: Hoforkest